Wp/prs/گلودرد استرپتوکوکی

گلودرد استرپتوکوکی يا التهاب حلق استرپتوکوکی بيماری است که عامل ايجاد آن نوعی بکتریا به نام “استرپتوکوک گروه A”. گلودرد استرپتوکوکی دهان و تانسل‏ها را تحت تاثير قرار می‏دهد. تانسل‏ها، دو غدههستند که در قسمت گلو و در پشت دهان قرار گرفته‏اند. گلودرد استرپتوکوکی می‏تواند بر روی جعبه صدا (حنجره) نيز اثرگذار باشد. نشانه‏های شايع عبارتند از تب، گلو درد (زخم گلو نيز گفته می‏شود)، ومتورم وجود غده‏هايی (موسوم به غدد لنفاوی) در ناحيه گردن. گلودردهای استرپتوکوکی، 37% از موارد گلودرد را در بيناطفال تشکيل می‏دهند.

گلودرد استرپتوکوکی از طريق تماس نزديک با فرد بيمار منتقل می‏شود. برای تاييد ابتلای فرد به گلودرد استرپتوکوکی، ضرورت است آزمايشی به نام کشت حلق انجام گيرد. حتی بدون اين آزمايش، مورد احتمالی گلودرد استرپتوکوکی را می‏توان از روی نشانه ها تشخيص داد. مصرف انتی بيوتيک می‏تواند برای فرد مبتلا به گلودرد استرپتوکوکی مفيد باشد. انتی بيوتيک‏ها دواهايی هستند که بکتریا‏ها را از بين می‏برند. اين دواها اغلب برای پيشگيری از بروز عوارضی نظير تب رماتیزمی استفاده می‏شوند و کمتر برای کم ساختن دوره بيماری مصرف می‏شوند.

نشانه‏ ها
نشانه‏ های عادی گلودرد استرپتوکوکی عبارتند از التهاب حلق، تب بالای 38 درجه سانتی گراد (100.4 درجه فارنهايت)، چرک (مايع زرد يا سبز رنگ متشکل از بکتریا‏های مرده و کرویات‏ سفيد خون) روی تانسل‏ها و تورم غدد لنفاوی.

ساير نشانه‏ های اين بيماری عبارتند از:
 * سر درد (سر درد)
 * استفراغکردن يا بروز حالت تهوع (حالت تهوع)
 * معده درد
 * درد عضلانی
 * خارش (بخارهای ريز و سرخ رنگ) جلد بدن يا دهان يا حلق. اين نشانه غيرعادی ولی خاص است.

نشانه‏ های بيماری در فرد مبتلا به گلودرد استرپتوکوکی سه روز پس از برقراری تماس با فرد بيمار، بروز می‏کنند.

دليل
دليل بروز گلودرد استرپتوکوکی، نوعی بکتریا به نام استرپتوکوک بتا-هموليتيک گروه A يا GAS است. ساير بکتریا‏ها يا ويروس‏ها نيز می‏توانند باعث بروز گلودرد استرپتوکوکی شوند. انتقال گلودرد استرپتوکوکی از راه تماس نزديک با شخص بيمار صورت می‏گيرد. اين بيماری در محيط‏های پرازدحام راحت‏تر منتشر می‏شود. از محيط‏های پرازدحام می‏توان به محيط‏های نظامی يا مکاتب اشاره کرد. بکتریا GAS در خاک خشک می‎شود و نمی‏تواند افراد را بيمار کند. بکتریا‏هايی که مرطوب بمانند می‏توانند تا 15 روز افراد را بيمار کنند. بکتریا‏های مرطوب بر روی اشيايی مثل برس دندان وجود دارند. اين بکتریا‏ها می‏توانند درون مواد غذايی نيز زندگی کنند ولی اين مورد بسيار نادر است. افرادی که اين مواد غذايی را مصرف کنند، ممکن است بيمار شوند. دوازده فیصد از اطفالی که نشانه‏های گلودرد استرپتوکوکی در آنها ديده نمی‏شود، معمولاً GAS را در حلق خود دارند.

تشخيص
فهرست بازبينی به نام نمره اصلاح شده سنتور به داکتران کمک می‏کند تا درباره روش تداوی افراد مبتلا به گلودرد تصميم بگيرند. نمره سنتور دارای پنج معيار يا نشانه کلینیکی است. اين نمره نشان می‏دهد که احتمال ابتلای فرد به گلودرد چقدر است.

برای هر يک از اين معيارها يک امتياز در نظر گرفته می‏شود:
 * بدون سرفه
 * تورم غدد لنفاوی يا دردناکی غدد لنفاوی در هنگام لمس کردن آنها
 * دمای بالاتر از 38 درجه سانتی گراد (100.4 درجه فارنهايت)
 * چرکين يا متورم شدن تانسل‏ها
 * زير سن 15 سال (اگر فرد بالای 44 سال داشته باشد، يک امتياز کسر می‏شود)

تست آزمايشگاهی
به عمل آوردن آزمايشی به نام کشت حلق راه اصلی تشخيص ابتلای فرد به گلودرد استرپتوکوکی است. پاسخ اين آزمايش در 90 تا 95 فیصد موارد دقيق است. آزمايش ديگری به نام آزمايش سريع استرپتوکوک يا RADT نيز وجود دارد. آزمايش سريع استرپتوکوک، سريعتر از کشت حلق جواب می‏دهد ولی در 70 فیصد موارد بيماری را به درستی تشخيص می‏دهد. هر دو آزمايش می‏توانند نشان دهند که فرد به گلودرد استرپتوکوکی مبتلا نيست. اين آزمايش‏ها در 98 فیصد موارد عدم ابتلا را به درستی مشخص می‏کنند.

در مورد افراد بيمار، کشت حلق يا آزمايش سريع استرپتوکوک می‏تواند مشخص کند که فرد دچار گلودرد استرپتوکوکی هست يا خير. کشت حلق يا آزمايش سريع استرپتوکوک نبايد بر روی افراد بدون نشانه‏های بيماری انجام بگيرد زيرا برخی افراد به طور عادی و بدون عوارض نامطلوب در گلوی خود بکتریا‏های استرپتوکوکی را دارند. و اين افراد به تداوی نيازی ندارند.

دلايل بروز نشانه‏ های مشابه
برخی از نشانه ‏های گلودرد استرپتوکوکی با ساير بيماری‏ها مشترک است. به همين دليل، بدون به عمل آوردن کشت حلق يا آزمايش سريع استرپتوکوک، به راحتی نمی‏توان ابتلای فرد به گلودرد استرپتوکوکی را تشخيص داد. اگر فردی تب و گلو درد را به همراه نشانه‏ های سرفه، آبريزش بينی، اسهال، و خارش و سرخی چشم داشته باشد، به احتمال زياد وی به گلودرد ناشی از ويروس دچار است. عفونی مونونوکلئوز می‏تواند باعث تورم غدد لنفاوی گردن، گلودرد و تب شده و تانسل‏ها را بزرگتر کند. اين تشخيص با آزمايش خون تاييد می‏شود. هرچند مونونوکلئوز عفونی تداوی خاصی ندارد.

وقایه
احتمال ابتلای بعضی از اشخاص به گلودرد استرپتوکوکی بيش از ساير اشخاص است. برداشتن تانسل‏ها يکی از راه های جلوگيری از ابتلای اين افراد به گلودرد استرپتوکوکی است. ابتلا به گلودرد استرپتوکوکی به تعداد حداقل سه نوبت در سال، می‏تواند دليل مناسبی برای برداشتن تانسل‏ها باشد. صبر کردن نيز کار مناسبی است.

تداوی
گلودرد استرپتوکوکی بدون تداوی معمولاً چند روز باقی می‏ماند. تداوی با انتی بيوتيک معمولاً باعث می‏شود تا نشانه‏ها 16 ساعت زودتر ناپديد شوند. دليل اصلی تداوی با انتی بيوتيک، تقلیل احتمال ابتلا به بيماری‏های خطرناک‏تر است. مثلاً، نوعی بيماری قلبی به نام تب روماتیزمی يا تجمع چرک در گلو موسوم به ورم پشت حلقی. مصرف انتی بيوتيک در انتروال زمانی 9 روز از شروع بروز نشانه‏ها بيشترين کارآيی را دارد.

تسکين درد
دواهای کاهنده درد می‏توانند به کاهش درد ناشی از گلودرد استرپتوکوکی کمک کنند. اين دواها معمولاً شاملNSAID ها يا پاراستامول هستند که به استامينوفن نيز معروف است. استروييدها نيز مفيد هستند ، چرا که ليدوکايين چسبناک است. آسپرين می‏تواند مورد مصرفبزرگسالان قرار بگيرد. تجويز آسپرين برای اطفال مناسب نيست چرا که اين دوا احتمال ابتلای اطفال به سندروم رای را بالا می‏برد.

دوای انتی بيوتيک
پنی سيلين V متداول‏ترين انتی بيوتيک مورد استفاده در ايالات متحده برای تداوی گلودرد استرپتوکوکی است. اين دوا به دليل مصونیت، کارآيی و ارزانی پرطرفدار است. اموکسی سيلين معمولاً در اروپا مورد استفاده قرار می‏گيرد. در هند، احتمال ابتلای مردم به تب روماتیزمی بيشتر است. به همين دليل، نوعی دوای تزريقی به نام بنزاتين پنی سيلين G تداوی متداول آن منطقه است. مصرف انتی بيوتيک اوسط مدت بروز نشانه‏ها را کوتاه می‏کند. مدت اوسط، سه تا پنج روز است. انتی بيوتيک‎ها اين دوره را به ميزان تقريباً يک روز کاهش می‏دهند. اين دواها احتمال انتشار بيماری را نيز کاهش می‏دهند. اين دواها اغلب برای حذف عوارض نادر استفاده می‏شوند. اين عوارض عبارتند از تب روماتیزمی، خارش يا عفونت. اثرات مثبت انتی بيوتيک‏ها بايد با عوارض جانبی احتمالی خنثی شوند. دواهای انتی بيوتيک نبايد برای بزرگسالانی که به دوا حساسيت دارند، تجويز شود. Aتناوب مصرف انتی بيوتيک‏ها برای تداوی گلودرد استرپتوکوکی به شدت اين بيماری و سرعت انتشار آن بستگی دارد. دوای اريترومايسين (و ساير دواهای موسوم بهماکروليدها) بايد برای افرادی که حساسيت به پنی سيلين دارند، بايد تجويز شود. سفالوسپورين ها را می‏توان برای افرادی با حساسيت کمتر تجويز کرد. عفونت‏های استرپتوکوکی ممکن است به تورم کليه ها (گلومرولونفریت حاد) منجر شود. انتی بيوتيک‏ها احتمال ابتلا به اين بيماری را کاهش نمی‏دهند.

چشم انداز
نشانه‏های گلودرد استرپتوکوکی، با تداوی يا بدون تداوی، معمولاً ظرف مدت سه تا پنج روز بهبود می‏يابند. تداوی بدون انتی بيوتيک احتمال بروز بيماری‏های خطرناک‏تر را کاهش می‏دهد. همچنين تداوی بدون انتی بيوتيک احتمال انتشار بيماری را کاهش می‏دهد. اطفال 24 ساعت پس از اولين نوبت مصرف انتی بيوتيک می‏توانند به مکتب باز گردند.

گلودرد استرپتوکوکی ممکن است اين مشکلات حاد را به دنبال داشته باشد:
 * تب روماتیزمی يا تب اسکارلت
 * يک بيماری کشنده به نام سندروم شوک سمی
 * گلومرولونفریت
 * يک بيماری به نام سندروم PANDAS. اين يک مشکل ايمنی است که باعث بروز مشکلات رفتاری ناگهانی و گاهی حاد می‏شود.

احتمال
گلودرد استرپتوکوکی جزو دسته گسترده گلو درد يا التهاب حلق است. سالانه حدود 11 ميليون نفر در ايالات متحده به گلو درد مبتلا می‏شوند. عامل بروز بيشتر موارد گلو درد، ويروس است. بکتریای استرپتوکوک بتا-هموليتيک گروه A عامل 15 تا 30 فیصد از موارد گلو درد اطفال است. اين بکتریا عامل 5 تا 20 فیصد از موارد گلو درد بزرگسالان است. موارد گلو درد معمولاً در اواخر زمستان و اوايل بهار بروز می‏کنند.

مراجع
স্ট্রেপটোকোকাল ফ্যারিঞ্জাইটিস Streptokoková faryngitida Streptococcal pharyngitis fa:گلودرد استرپتوکوکی Streptokokni faringitis Streptococcusos garatgyulladás Faringitis streptokokus Стрептококен фарингитис Streptokokkenfaryngitis Paciorkowcowe zapalenie gardła Faringite estreptocócica Faringită streptococică Streptococcal pharyngitis Стрептококни фарингитис Uvimbe wa koromeo kistreptokokki Paringhitis na istreptokokal Стрептококовий фарингіт 链球菌性咽炎